ترجيح دهد ، مستوجب خشم خداى متعال مىشود و هم‌درجه يهود و نصارايى خواهد بود كه كتاب خدا را پشت سر خود مىاندازند . هر كس به حرام و از پشت ، با زنى نزديكى كند يا با مردى يا پسر بچّه‌اى لواط كند ، خداوند متعال در روز قيامت ، او را بدبوتر از مردار محشور مىگرداند ، به طورى كه مردم از بوى گند او ، به رنج افتند ، تا آن كه وارد جهنّم شود . خداوند از او هيچ فديه و توبه‌اى را نمىپذيرد و اعمال او را باطل مىگرداند و وى را در تابوتى محكم‌شده با ميخ‌هاى آهنى ، مىنهد و روى او در آن تابوت ، ورقه‌هاى آهنى مىگذارد تا جايى كه پيكرش در آن ميخ‌ها فرو مىرود . اگر رگى از رگ‌هاى او در ميان چهارصد امّت افكنده شود ، همگى از بين مىروند و عذابش از همه دوزخيان ، شديدتر خواهد بود . هر كس با زنى يهودى يا نصرانى يا مجوسى يا مسلمان ، آزاد باشد يا كنيز ، يا با هر زن ديگرى زنا كند ، خداوند در گور او ، سيصد هزار دَر از آتش مىگشايد كه از آن درها ، مارها و عقرب‌ها و شراره‌هاى آتش بيرون مىآيند و او تا روز قيامت ، خواهد سوخت و مردم [ در برزخ ] از بوى گند عورتش آزُرده مىشوند و تا روز قيامت ، او را به واسطه آن بو مىشناسند . و آن گاه [ كه قيامت فرا رسد ] ، دستور مىآيد كه او را به دوزخ برند و دوزخيان با آن كه خود در عذابى سخت گرفتارند ، از وجود او در رنج‌اند . اين همه ، براى آن است كه خداوند ، حرام‌ها را قدغن كرده است و غيرتمندتر از خداوند متعال هم كسى نيست و از همين غيرت اوست كه فحشا و كارهاى زشت را حرام فرموده و حدود را تعيين كرده است . هر كس به خانه همسايه خود سرك كشد و به عورت مردى يا موى زنى يا قسمتى از بدن او نگاه كند ، بر خداوند است كه او را با منافقانى كه در دنيا دنبال عيب‌هاى مردم هستند ، وارد دوزخ كند و از دنيا نرود تا اين كه خداوند ، رسوايش سازد و در آخرت نيز زشتىهاى او را براى مردم ، آشكار گرداند . هر كس از روزىِ خداوند ناخرسند باشد و زبان به شكايت بگشايد و شكيبايى نكند ، هيچ كار نيكى از او به درگاه خداوند ، بالا نمىرود و خداوند متعال را در حالى ديدار مىكند كه از او خشمگين است .